Zapisałam kiedyś w dzienniku takie zdanie: "gdybym wiedział, że wszystko zniknie, postarałbym się więcej zapamiętać". Wypowiedział je bohater filmu, którego tytułu już nie pamiętam i sytuacji, w której to mówi też. Teraz już nie jestem pewna, dlaczego w ogóle zapisałam te słowa. Paradoksalnie, zrobiłam to chyba po to, żeby czegoś nie zapomnieć.
Możesz przyjąć, że nie jest ważne to co było, ważne jest, jaki zostawiło po sobie obraz. Nie ma znaczenia to, co się wydarzyło kiedyś, bo przeszłość dzieje się w teraźniejszości i tworzy nieustannie w pozostawionych przez siebie obrazach. Ty - wybierasz rzeczy do zapamiętania, starając się je utrwalić w taki sposób, by nie zgubić po drodze ich znaczenia i zachować poczucie czasu. Robisz to skrótowo. Jednak niezależnie od twoich wysiłków część z nich zwyczajnie zniknie, lub zostanie zastąpione przez swoje odbicie zniekształcone w krzywym zwierciadle. Ale rzeczy też wybierają się same, niezależnie od twojej woli. Umysł gromadzi je nieświadomie; modyfikuje, upraszcza, pomija...
Jednak to, co znikło potrafi wskazywać na siebie mocniej niż to, co się zachowało. Masz wyraźne ślady, już nie znaki, a wybijające się białe plamy.
